'Ik leende jas en laarzen en trok de Inno binnen'

BRUSSEL - Met Guy Cloetens(65) is de laatste brandweerman die de Inno-brand van 1967 hielp blussen, met pensioen gegaan. 'Het was een verschrikkelijke dag, maar een kind in een brand zien sterven raakt je toch meer.'

'Ik had een recupdag en was met mijn vrouw aan het winkelen in de Brusselse Nieuwstraat. Plots zag ik rook uit de Innovation slaan. We gingen kijken. Eerst dacht ik nog binnen te gaan. Gelukkig werd mijn nieuwsgierigheid gewekt door activiteiten achteraan de Inno. Daar mocht ik meteen de ladder op, om mensen te helpen redden. Vier keer kon ik op en af. Daarna waren de vlammen te fel. De Inno was helemaal uit hout opgetrokken, een racecircuit voor vuur.'

'Ik kreeg laarzen en een jas van een collega en toen ben ik met de waterlans de Inno binnengetrokken. Tot één uur 'snachts bleef ik blussen. De volgende dag om zeven uur was ik alweer in de Nieuwstraat. Toen al liep een complottheorie: de brand was aangestoken omdat er Amerikaanse vlaggen aan de gevel hingen. Ik heb dat nooit geloofd. Voor mij was het een ongeval. Enfin, de juiste oorzaak is nooit gevonden en dat voedt natuurlijk de speculaties.'

Guy Cloetens was toen 24 jaar en in volle uitvoering van zijn kinderdroom. 'Als kleuter zei ik al tegen iedereen dat ik pompier wilde worden. Eigenlijk vooral omdat ik een actief leven wilde. Een risicovol ook. Ik kreeg wat ik wilde en daarom ben ik gebleven tot de dag dat ik 65 werd. Dat is vandaag inderdaad een hoge uitzondering.'

Terug naar het begin. Naar de eerste keren. 'Mijn eerste brand was een gasbrandje. Mijn eerste lijk was een dame die van de trap was gevallen. Mijn eerste kinderlijk waren er meteen drie. Ik heb nog op alle drie mond-op-mondbeademing gedaan, maar het was te laat.'

Cloetens is een stevige man, die niet te koop loopt met gevoelens. Na aandringen komt er toch een barstje: dode kinderen blijven je lang bij. 'Vooral wanneer je er het leed van de ouders bij ziet. Want dan zie je natuurlijk jezelf. Ik heb twee kinderen. Nee, ze zijn niet bij de brandweer. Ik heb dat nooit gewild.'

'De eerste collega die je verliest, ook dat blijft aan je plakken. We redden een gezin. De kinderen zaten op de vierde verdieping. We trachtten daar te geraken met onze ladder. Plots brak die en zag ik mijn collega vallen. Wij hebben hem nog trachten te redden, maar hij stierf in onze armen.'

'Dan zijn er nog die collega's die het leven lieten in een aanslag van de extreemlinkse terreurgroep CCC. Op een keer werden we opgeroepen voor een autobrandje. Een ander korps was al ter plaatse. Net toen wij ons materiaal losten, explodeerde de auto. De twee blussende collega's waren op slag dood. Later leerden we dat de CCC explosieven in de auto had gestopt.'

Zelf liep Guy Cloetens wel eens een schrammetje op. 'Maar niets om veel over te praten. In de loop der jaren zag ik onder andere psychologische steun arriveren voor brandweerlieden. Daar is niets op tegen, zo lang ze mij er maar niet heen stuurden.'

Ook over de komst van vrouwen in het korps is Cloetens niet superenthousiast. 'Voor bureauwerk zijn ze misschien wel inzetbaar, maar voor het veldwerk ontbreekt het hen allicht aan kracht.'



Na 42 jaar dienst is Guy Cloetens vandaag met pensioen. 'Ik kan me nu helemaal gooien in mijn hobby: archeologie. Dat boeit me al van toen ik kind was en keek naar films over Grieken en Romeinen. Ondertussen heb ik een fraaie collectie stukken uit Egypte.'

Nog één vraag aan een man die 42 jaar brandweerman was: zou hij ongemerkt brand kunnen stichten? 'Ik denk het wel. Trouwens, door de strenge veiligheidsvoorschriften zijn de branden tegenwoordig bijna allemaal aangestoken.'

 Paul Demeyer

 Bron: Het Nieuwsblad

Forum: http://www.first-response.be/forum/viewtopic.php?p=223665#223665